Drie woorden, één keuze
Headless. Modulair. Monolithisch. Drie woorden die elke directielid wel eens heeft horen vallen en waar zelden iemand het verschil hardop uitlegt. Hier de korte versie, zonder jargon en zonder voorkeur voor de modegrille van het moment.
Belangrijker dan welke jullie kiezen: dat jullie begrijpen wat de afweging is. Een verkeerde keuze betalen jullie niet vandaag, maar over twee jaar, als de organisatie iets nodig heeft wat het systeem niet meer kan zonder herbouw.
De drie keuzes uitgelegd
Geen voorkeur, wel een volgorde van complexiteit en flexibiliteit.
- Monolith. Eén systeem dat alles doet: front-end, back-end, content, integraties. Snel te bouwen, voorspelbaar te onderhouden, lastig schaalbaar zodra je delen los wilt vervangen. Goed voor projecten met één duidelijk product en weinig kanalen.
- Modulair. Eén systeem opgebouwd uit onafhankelijke modules. Per module vervangbaar, mits de scheidslijnen vooraf zijn ontworpen. Vaak de gulden middenweg voor MKB, flexibel genoeg voor groei, niet zo complex dat een ontwikkelaar nodig is voor elke wijziging.
- Headless. Content en presentatie losgekoppeld. De content woont in een eigen systeem, de front-ends halen op wat ze nodig hebben. Heel flexibel, meer initieel werk, alleen rendabel als je meerdere kanalen serieus bedient.
"We willen headless want dat is modern" is een argument dat jullie over twee jaar duur betalen. Architectuur volgt het werk, niet andersom.
De vraag voor jullie leverancier
"Welke van deze drie kiezen jullie voor ons, en wat is de afweging?" Een leverancier die meteen "headless" roept omdat het bij hun stack past, geeft een verkeerd antwoord. Een leverancier die eerst vraagt welk werk de organisatie de komende drie jaar verwacht te doen, geeft het juiste.
Wij hebben geen voorkeur voor de architectuur, wij hebben een voorkeur voor de uitkomst. Pas als die scherp is, kiezen we.
